Sidebar Window


Topics



Links



2007, Atl, Dal, SA, Hou, Atl.

 

Groepsfoto van deze 2007 reis.

Maandag 12 maart 2007, vertrek Amsterdam-Atlanta. 

Zo, de kop is er af.  Afgelopen ochtend ging het dan eindelijk weer van start, onze NBA/NHL reis van 2007.   Om 7.00 uur stond iedereen klaar op Schiphol en na de gebruikelijke afscheidskussen (Chris v B. won deze keer !), kon het inchecken beginnen.  Dat liep al een stuk vlotter dan vorig jaar dus de eerste meevaller hadden we alweer achter de rug.  Deze keer vlogen we met Delta Airlines maar het wordt tijd dat die vloot van Delta eens een keer vernieuwd wordt.  Die vliegtuigen zijn bijna net zo oud als mijn oma. Maar goed, de vlucht was prima, kaarten was gezellig en slapen ging ook redelijk.  Om 14 uur plaatselijke tijd landden we in Atlanta en konden de truien en jassen uit. We hadden niet verwacht dat het weer zo geweldig zou zijn. 22 vandaag en morgen maar liefst 27 graden.

Op naar de eerste wedstrijd. De Atlanta Trashers spelen voor een playoff plaats en de Washington Capitals voor de eer.  Het nivo van de game is niet echt hoogstaand maar de acties van aanvoerder Alexander Ovechkin zijn, net zoals Jeniffer Lopez, verbluffend.  Helaas voor Washington kunnen zij niet winnen en ze gaan terecht met 4-2 ten onder. 

Na afloop lekker vroeg naar bed want we hebben er onderhand alweer 24 uur opzitten. Op het moment van schrijven is het zelfs 2.30 uur ‘s nachts en beginnen de mensen in Nederland net wakker te worden.  Morgen volgt er meer…………………ik ga slapen, XXX.  

 
 

 


Dinsdag 13 maart 2007, dagje in Atlanta. 

Na een nacht van 10 uur, waarin Patrice de eerste Catan-sessie won, ontbeten we zowaar eens lekker in Amerika. Behalve Gerald en Suzanne, want die moesten natuurlijk uitgebreid genieten van hun quality sleeping time. De anderen genoten van opgewarmde croissants en broodjes met suiker, jam of smeerkaas. Eenmaal buiten zagen we al dat het een warme dag kon worden. Hierin werden we met 27 graden niet teleurgesteld.

 

Allereerst liepen we naar het Olympisch dorp, waar in 1996 de Olympische Spelen werden gehouden. Je weet wel, van Nederlands gouden sportmoment van de vorige eeuw, toen ‘ De Lange Mannen’ goud veroverden. Het dorp was nog altijd opvallend schoon en goed verzorgd. Niet lang daarna bereikten we het Seaquarium van Atlanta. Dit is het grootste zee-aquarium ter wereld met meer dan 100.000 dieren. Van walvishaaien tot pinguins en van beluga’s (witte walvissen) tot aan zeeleeuwen, die overigens qua kilo’s minder proportioneel waren dan de gemiddelde bezoeker.

Was erg interessant. Later bezocht een gedeelte de studio’s van CNN, terwijl een ander groepje de Coca Cola fabriek bezocht. Onbeperkt cola drinken, helaas zonder Bacardi. Na afloop natuurlijk ook wat andere cultuur gesnoven. En dus werd er een weer een Hooters aangedaan, maar dit was de meest teleurstellende tent. Natuurlijk kleedden de dames zich weer in te kleine witte shirtjes in te korte oranje broekjes, maar als man zijnde wil je toch iets meer keus dan alleen een bruin tot zwart getinte huid. Maar daarvoor zijn we dus ook in Georgia, waar de blanke man zwaar ondervertegenwoordigd is.

‘s Avonds  stond de eerste NBA-wedstrijd op het programma. De Hawks tegen de 76-ers. Een wedstrijd werd het nooit en qua toeschouwersaantal was het zwaar teleurstellend. Nog geen 10.000 bezoekers, die bovendien ook weinig herrie maakten. En dus beleefden wij de grootste lol met te platte zelfgeschreven teksten op een groot reclamevel, dat in het laatste kwart omgebouwd werd tot vliegtuig. Of beter gezegd bommenwerper, want door dit formaat wil je niet getroffen worden. Daarom mocht een ventje van een jaar ook van geluk spreken dat een worp voor Gerald hem niet levenslang tot cyclops transformeerde. Hoewel hij bij een aanraking aan zijn oog weinig van de wedstrijd zou missen…De Hawks wonnen zonder ook maar ooit in gevaar te komen.

Bij terugkomst bleek dat de kamers van Ei en Mark en Chris en Frank leeggeroofd waren. Gelukkig lijkt dit slechts een foutje van het personeel te zijn, want op het eerste oog konden we weinig vermissingen aantreffen. En dat schijnt in Georgia al een godswonder op zich te zijn…De oorzaak voor het euvel is overigens nog onbekend. Aangezien de wekker morgen al om 4.45 uur gaat – om 7 uur vliegen we naar Dallas – blijft het voorlopig hierbij. 

 
 

 


Woensdag 14 maart 2007, Atlanta-Dallas. 

 

Dit zijn de wedstrijden waar we het allemaal voor doen. Dallas Mavericks 127, Phoenis Suns 129. Na twee verlengingen. De twee topteams in de NBA maakten er een echte topwedstrijd van met veel spanning en een opvallend scoreverloop. Maar om van deze topper te kunnen genieten moesten we al vroeg op. Na een hele korte nacht van maar liefst 4 uur slaap ging om 5.00 am die klote wekker weer. Snel douchen en inpakken en om 5.30 uur zaten we in de shuttlebus van het hotel op weg naar de luchthaven voor onze vlucht naar Dallas Texas.  Op de luchthaven nog snel een ontbijtje genuttigd dat bestond bij de meeste mensen uit donuts en koffie en volgens mij zag ik zelfs de eerste hamburgers al weer in sommige monden verdwijnen, ach geeft niets, tis vakantie ! Vlucht was mooi op tijd zonder vertraging. Vertrek 7.00 uur aankomst 8.09 uur. Dat betekend 2 uur vliegen want we hebben weer een uur tijdsverschil. Voor de mensen thuis in Holland betekent dit dus dat we nu 6 UUR tijdverschil hebben! 

Om onze jetlag (het is in Dallas weer een uur vroeger dan in Atlanta) kwijt te raken wordt besloten dat we de dag gaan gebruiken voor het een-na-belangrijkste van de reis, het outletshoppen. Maar helaas vallen de winkels een beetje tegen, omdat een paar gebruikelijke namen ontbreken, maar dat neemt niet weg dat iedereen de hele dag zoet is. Koploper in uitgaven is Frank, al is dit met behulp van de
creditcard van ‘zijn broer’. Cees is het andere uiterste en koopt helemaal niets.

Om vier uur verlaten we de outlets en gaan we naar het hotel. Na een keer bij de verkeerde vestiging te hebben gestaan komen we op de plaats van bestemming aan. Na het inchecken heeft iedereen een kwartier om om te kleden, want niemand wil ook maar een seconde van de wedstrijd missen. Dus
we zijn opnieuw ruim op tijd voor het volkslied bij het stadion.

De wedstrijd is een verademing na de twee vorige dagen. Het niveau is veel hoger en ook de sfeer is uitstekend. De supporters staan vanaf het eerste kwart achter de thuisclub, zonder dat dit tot problemen leidt onder de Suns-supporters. In onze groep zijn een aantal Suns-fans, of tegenstanders
van Dirk Nowitzki, die net als veel andere Duitse sporters opvallend vaak op de grond ligt. Chris D. is de meest fanatieke, want hij heeft bij het shoppen het shirt van Suns-ster Nash gekocht en zit daarmee tussen de Dallasfans.

In het begin gaat het goed voor de Suns en de ploeg neemt in de eerste helft een voorsprong van zestien punten. Voor rust is al een groot gedeelte weggewerkt door Dallas en in het derde kwart neemt die ploeg ruim de leiding en komt zelf met zestien punten voor. Nu is het de beurt aan Phoenix om
terug te komen, al gaat dit heel langzaam. Drie minuten voor tijd is het verschil nog altijd acht punten. Cees voorspelt dan al een verrassend einde en na een gemiste vrije worp van de slecht spelende Nowitzki kan Nash met een driepunter een verlenging afdwingen. In de eerste verleningen hebben de bezoekers lang de leiding en is het Dallas dat in de slotseconden op gelijke hoogte komt.

Tweede verlenging. Weer nemen de Suns snel de leiding, komen er vijf voor, voor Dallas aan nieuwe inhaalreeks begint. Phoenix staat er tien seconden voor tijd nog twee voor, Nowitzki krijgt de kans om weer gelijk te maken, maar mist, waardoor de zege naar de bezoekers gaat. Een fantastische wedstrijd, waarbij iedereen het grootste gedeelte moest staan door het meelevende thuispubliek. Een wedstrijd dus om niet snel te vergeten. Na afloop terug naar het hotel waar de plannen gemaakt gaan worden voor de volgende dag. En wat dat wordt, is nog een verrassing. 

 
 

 


Donderdag 15 maart 2007, dagje Dallas. 

We konden eindelijk een beetje uitslapen, want we gingen vandaag naar Six Flags. Het park ging om tien uur open en was maar tien minuten rijden, dus we zouden om kwart voor tien vertrekken. Zoals gebruikelijk liep dat nogal uit en we gingen dus wat later weg. Zonder Gerald en Suus, want die wilden uitslapen en zijn later richting het park gereden. Onderweg even stoppen bij een ander hotel, om hier alvast goedkopere kaarten te kopen. Het was maar goed dat we dit gedaan hadden, want door Spring Break was het ontzettend druk bij het pretpark.

We konden nu de rij voor de kassa ontwijken, maar in het park stond bij elke attractie een enorme rij. Deze lange rij was voor Suus en Gerald reden om terug naar het hotel te gaan en in de middag besloten Cees, Chris B., Patrice, Richard, Mark en Frank het park eerder te verlaten en naar Dallas te gaan om daar lekker te kunnen eten. Jan-Willem, Wouter en Chris D. bleven in Six Flags om nog wat achtbanen in te kunnen en kwamen over de hele dag toch wel tot vijf attracties. Maar het weer was goed (ongeveer dertig graden) waardoor iedereen wel een lekker kleurtje heeft gekregen. De mobiele telefoons weigerden in Six Flags dienst, waardoor de drie niet wisten dat de andere groep al in de stad was. Gerald en Suus haalden de drie op en met flink haasten waren ze toch ruim op tijd voor de wedstrijd.

De ijshockeywedstrijd ging vandaag tussen Dallas Stars en Calgary Flames. Het ging in deze strijd om de volgorde van plaatsing in de play-offs. Dallas begon goed en nam snel een 2-0 voorsprong. Uiteindelijk werd het na een identiek scoreverloop als maandag 4-2 voor de thuisclub. Na de wedstrijd weer terug naar het hotel voor de laatste nacht in Dallas. Morgen zijn we er nog wel overdag, maar na de wedstrijd gaan we door naar Austin. 

 
 

 


Vrijdag 16 maart 2007, dagje Dallas. 

Vandaag lekker uitgeslapen en na dat enorm gave ontbijt werd de groep gesplitst.  De meesten gingen gelijk downtown om allerlei musea e.d. te bekijken en Chris en Ei vertrokken naar het stadion van de Texas Rangers (baseball).  Daar het honkbal museum gezien en een tour door het stadion genomen. Schitterend hoe die Amerikanen een stadion maken. 67.500 plaatsen en vanaf elk stoeltje een prima zicht. Kaarten zijn verkrijgbaar vanaf $ 2,- voor kinderen en $ 4,- voor volwassenen.

 

Daarna doorgereden naar downtown. Onderweg nog het lelijke en oude vervallen stadion gezien van de Dallas Comboys (Am.Football).    Na de auto geparkeerd te hebben hebben we ons bij de groep gevoegd voor een heerlijk “chicken sandwich” lunch bij de Mexcicaan. Het smaakte prima en de prijs was met 15 dollar ook redelijk. Omdat de groep al in het JFK museum was geweest was het nu de beurt aan Chris en Ei.  Hier word in stappen verteld hoe JFK op 22 november 1963 was vermoord, op welke manier en door wie. Indrukwekkend allemaal.  In het museum kan je ook zien uit welk raam er was geschoten en je ziet op de weg kruisjes getekend waar de kogels JFK raakten. 

Na dit alles weer naar het America Airlines Center voor de NBA game tussen de Dallas Mavericks en de Boston Celtics.  De wedstrijd gaat de gehele tijd gelijk op maar op het eind is Dallas toch een beetje slimmer, beter en nauwkeuriger om een 106-101 overwinning in de wacht te slepen.  Gelukkig maar voor hun anders hadden ze 3x op rij verloren, en dat is niet best voor het allerbeste NBA team op dit moment. 

Op moment van schrijven hebben we net een autorit van 3 uur gehad en lig ik in bed. We zijn nu in Austin, dat ligt tussen Dallas en San Antonio.  Austin is ook de hoofdstad van Texas en bovendien uitgeroepen tot de Fietsstad van the USA.  Nou ik heb geen fiets gezien en volgens mij zou URK nog van Austin winnen qua fietsen. Mar tis en mooi stadje en bovendien wonen hier Sandra Bullock en is het de geboorteplaats van niemand minder dan president Bush. 

De Texas Longhorns zijn het bete porteam in deze stad en we nemen nog even een kijkje in hun American Footbal stadion waar maar liefst 100.119 toeschouwers inpassen. Het is nu 3 uur in de morgen en hoogtijd om te gaan slapen weltrusten allemaal.  

 

 


Zaterdag 17 maart 2007, Austin – San Antonio. 

Geweldig, lekker uitgeslapen tot 10 uur ! Een hele verademing…  

De Spurs verliezen voor een vol AT&T Center van de Boston Celtics, de ploeg met het eennaslechtste record van de NBA. Verrassend, omdat de Spurs met Dallas en Phoenix de favoriet zijn voor de titel. Ze spelen alledrie in de Western Conference.

In het oosten zijn Detroit en Miami de beste ploegen. Elson speelde heel weinig, ik geloof 12.29 minuten. Hij startte wel in de basis, iets wat natuurlijk erg knap is. Maar onze Rotterdamse vriend speelde matig. Geen score en vaak knullig balverlies. Boston startte geweldig, 27 in 1e kwart. Boston liep maximaal tot 19 punten uit, maar Spurs kwamen (zonder Elson) terug en kwamen zelfs 4 punten voor in het laatste kwart. Maar dankzij Paul Pierce (All Star bij Boston) won Boston voor het eerst in tien jaar en in 17 ontmoetingen van San Antonio. Wat mij opviel is dat Elson voor en tijdens sfeermaker is. Onwijs dollen met inschieten en toen zij eindelijk voor kwamen als bankzitter iedereen op het hoofd slaan en als eerste het veld inrennen tijdens een time out. Maar na afloop saaie gast en slechte prater. O ja, en hij speelt met zijn sokken tot aan zn knieen. 

Na afloop van de wedstrijd zijn we nog gezellig wat gaan drinken in de stad want vandaag is het een nationale feestdag voor alle Ieren in de States en het heet St.Patricksday.  Hoop mensen in het groen wit en super druk in alle kroegen. Om 1.30 uur thuis, website bijwerken en ik ga nu om 3.00 uur maar eens slapen. 

 


Zondag 18 maart 2007, dagje San Antonio. 

Vandaag staat het bezoeken van downtown San Antonio op het programma. De twee belangrijkste toeristische attracties van deze stad zijn The Alamo en de Riverwalk. We beginnen onze stadstoer bij The Alamo, een fort waar in de negentiende eeuw fel gestreden is tussen Amerikanen en Mexicanen.

Heel veel interessants is hier niet te zien en we staan dan ook snel weer buiten en gaan richting de Riverwalk. Het gezellige centrum van San Antonio bestaat uit een aantal kanalen, die een mooi rondje volgen. Wij bekijken deze met een rondvaartboot.

 

De gids is constant aan het woord. We verstaan en begrijpen lang niet alles, maar we hoeven niet te lopen en daar gaat het ons om. Na de lunch splitsen de groepen zich in een gedeelte dat het Buckhorn Museum gaat bezoeken, met onder meer het moordwapen van Billy the Kid, en de rest gaat op zoek naar het café Coyote Ugly. Bekend van de film waarin veel mooie dames constant op de bar dansen. Bij binnenkomst valt al snel op dat we beter op het terras kunnen gaan zitten, zodat we zeker weten dat we de bediening niet op de bar zien dansen.

We moeten al vroeg naar het AT&T Center, want de ijshockeywedstrijd tussen de San Antonio Rampage en de Iowa Stars begint al om vijf uur. Het is lekker rustig in het stadion, waardoor er ruimte genoeg is voor de liefhebbers om op de voorste rij te zitten. De wedstrijd kent een bizar scoreverloop, namelijk 0-2, 4-2 en in de slotminuut 4-5.  

Na afloop van de wedstrijd kon het publiek speciaal hiervoor gekochte pucks op het ijs gooien. Wij hadden er ook een flink aantal gekocht om de pot met 175 dollar te kunnen vullen, maar dit lukt niet, want de geldprijs gaat er niet uit. Wel wint Cees de hoofdprijs en met de gezamenlijk gekochte pucks pakken we ook de tweede prijs. We krijgen hierdoor zes toegangskaartjes voor de volgende thuiswedstrijd. Die is komende zaterdag, als we in het vliegtuig naar Amsterdam zitten. Dus hebben we de kaarten maar weggegeven aan een gezin dat naast ons zat tijdens de wedstrijd. Na de ijshockeywedstrijd stappen we in de auto en gaan we naar Galveston, vlakbij Houston. Zodat we morgen, als iedereen in Nederland weer aan een nieuwe werkweek begint, de hele dag op het strand kunnen liggen!  

 

Maandag 19 maart 2007, stranddagje Calveston. 

Lekker relaxen vandaag, tenminste, dat staat op het programma maar das best moeilijk voor Ei.  Maar goed, tis redelijk gelukt. 10 uur opgestaan en een uur later lagen we na een prima ontbijtje op het schitterende strand van Galveston (een uurtje rijden onder Houston).     We besloten om vandaag geen Danielle te worden dus iedereen smeerde zich goed in met allerlei troep en witte kwakjes ! En dan bedoel ik niet dat wat Frank elke 5 minuten produceert….    

 

Wel beetje wind on the beach maar met een graad of 25 was het prima uit te houden.  De plaatselijke middenstand werd goed onderhouden en die eigenaar wist niet wat hem overkwam. Hij draaide een top omzet vanwege al het bier en margarita’s. Verschillende gratis zakken chips kwamen geregeld onze kant op. Nadat iedereen lekker verbrand een douche had genomen zijn we seafood gaan eten bij de haven. Smaakte prima en was uiteraard veel te veel. Het mooiste stond op de menukaart: “groepen groter dan 8 personen betalen 15% meer”, wij Nederlanders schoven dus de tafels uit elkaar en zo hadden we 2 groepen van 5 !   ‘s Avonds niet veel bijzonders meer gedaan en lekker potje kolonisten van Catan gespeeld (Richard heeft nog steeds niet gewonnen).           Spreek jullie morgen weer……werk ze allemaal vandaag. 


Dinsdag 20 maart 2007, Calveston & Houston. 

We begonnen de dag met een rondvaarttocht door de havens van Galveston. Deze trip was niet echt bijzonder, maar werd op het einde toch nog goed gemaakt. In de haven zwommen enkele dolfijnen, die we vanaf de boot van dichtbij konden zien. Na deze tocht was het weer tijd voor zon, zee en strand. Een aantal leken geleerd te hebben van gisteren, want veel t-shirtjes bleven dit keer aan tijdens het zonnen. Na lekker in de zon (30-35 graden) te hebben gelegen konden we ons om gaan kleden. Want na meer dan 48 uur wachten hadden we eindelijk weer een wedstrijd. 

Toyota Center

We gingen naar Houston voor de wedstrijd van de Rockets tegen de Pacers. We waren al vroeg bij het stadion aanwezig en voor de deur lag een mooi basketbalveld. We mochten even de ballen van twee Amerikanen lenen, zodat wij aan het voorbijkomende publiek onze *kuch* kunsten konden vertonen. Om zeven uur gingen we naar binnen omdat de wedstrijd om half acht begon. Tenminste, dat dachten we. In het stadion bleek het half negen te zijn, waardoor we nog een uur door het redelijk verlaten Toyota Center moesten lopen. Om kwart voor negen, want we moeten natuurlijk wel wachten met beginnen tot de televisie er klaar voor is, begon dan eindelijk het duel. Vanaf het begin bleek dat het weer een topwedstrijd was. Veel balverlies en slechte schoten dus. Halverwege hadden beide ploegen ongeveer 33 procent van hun schoten gemaakt. De Pacers weigerden bovendien als team te spelen. In het vierde kwart leken de sterren van de Rockets (Tracy McGrady en Yao Ming) wakker te zijn gemaakt. Elke aanval liep via hen en nu gingen de ballen er wel in. Hierdoor wonnen de Rockets uiteindelijk redelijk eenvoudig met tien punten verschil. 

 Na de wedstrijd was het tijd voor een splitsing. Ei, Mark en Chris D. stapten in de auto en gingen naar San Antonio. De rest ging ging terug naar Galveston. Patrice (ziek), Gerald en Frank zouden eerst mee naar San Antonio gaan, maar blijven toch liever een dagje op het strand liggen. Na het zien van de wedstrijd van vandaag zullen ze de Pacers morgen niet echt missen in San Antonio.


Woensdag 21 maart 2007, San Antonio. 

De twee groepen hadden vandaag ieder hun eigen programma. In Galveston lagen de acht achtergebleven vakantiegangers voornamelijk op het strand om nog even bij te kleuren voor de terugreis naar het koude Amsterdam. In San Antonio waren Ei, Mark en Chris D. actiever, want zij gingen golfen.

Met karretje natuurlijk, want anders moesten we de hele baan lopen. Na twee oefenholes was het tijd om de scores bij te houden, waarbij duidelijk bleek dat Ei al wat meer ervaring had, want op bijna alle holes had hij de beste score. Alleen Mark slaagde er een keer in om een baan in evenveel slagen te lopen. Mark en Chris bleken aan elkaar gewaagd, maar Mark had twee slagen minder nodig waardoor hij tweede en Chris laatste werd.

 

Na het golfen was het tijd voor de wedstrijd van de Spurs. Door de perskaart die Frank aangevraagd had, en die van afgelopen zaterdag, konden Mark, Ei en Chris alle drie op de perstribune zitten. De wedstrijd was zoals het te verwachten was, San Antonio was veel sterker en na een moeizaam eerste kwart namen ze snel afstand en was de wedstrijd al voor rust beslist. Een belangrijke rol was er voor Elson, want hij had een season-high met 14 punten en was na Duncan de tweede scorer van de Spurs. 

 

Ei en Chris maakten van de perskaarten gebruik om na de wedstrijd richting de kleedkamers te lopen. Hier werd Elson geïnterviewd door de televisie. Na dit interview konden Ei en Chris nog even met Elson praten over Nederland en de wedstrijden die we hadden bezocht. Nog even rondje door het stadion gemaakt, want Ei wilde wel een aantal spelers van zijn favoriete Pacers van dichtbij zijn en er mee op de foto. Dit lukte niet helemaal, ook omdat een vrouw doorhad dat we de hele dag al een accreditatie van zaterdag gebruikten. Op de weg naar buiten nog wel Tony Parker en Tim Duncan tegengekomen en de laatste foto’s gemaakt. Daarna stapten Ei, Mark en Chris weer in de auto om terug te rijden naar Houston, waar ze morgenochtend de rest van de groep weer zullen zien.

 

Donderdag 22 maart 2007, Houston. 

Laten we nog even terugkeren naar gisteren. Woensdag dus. Degenen die strand en zon prefereerden boven de bewolkte golfbaan van San Antonio showden hun rode doch gespierde torso’s op het mulle zand in Galveston. Niet zonder succes overigens, want in no-time kwam het verzoek binnen van de vier Amerikaanse Spring Breaksters om met hen de nacht door te brengen. En wil je weten hoe dat is afgelopen, dan moet je eerst een wachtwoord hebben om op het geautoriseerde gedeelte te komen…

 

De donderdag begon vroeg. Veel te vroeg, zo zou later blijken. Want om half 12 bereikte de groep (minus Ei, Chris D en Mark) Houston en om vijf over half twaalf waren we uitgekeken op de stad, waar je spontaan suïcidale neigingen krijgt. Eén brok grauwe bende, met als architectonische hoogtepunten het al bezochte basketbalstadion, het baseballstadion en een 300 meter hoge toren, waarvan je de naam direct weer vergeet. Overigens wel goed beveiligd tegen alle inwoners van Houston, die – na weer een dag werken in de stad die bekend staat om zijn grootste gangbang aller tijden (500 man deden het een aantal jaar geleden op één vrouw) – wel eens een sprongetje van deze toren zouden willen wagen.

 

Hoe kom je dan de tijd door? Tja, in de Starbucks bijvoorbeeld. Waar je een groene thee bestelt en daarvoor letterlijk groene thee krijgt met de dikte van wandverf, die de chemische verstandhouding van een warme milkshake kent. Te goor voor woorden dus. Dus werd de rest van de dag voornamelijk in het saaie winkelcentrum versleten. Door de echte mannen werd er geklaverjast, Frank (de woensdagse winnaar van Catan, zij het met kleine hulp van kamergenoot Vos) vierde zijn lusten uit op zijn game-boy en Cees genoot van de flessen Heineken. Veel tijd om de plaatselijke vrouwen te observeren hoefde onze 61-jarige dekhengst niet te spenderen, want het lijkt wel alsof alle vrouwen uit Houston onder een zonnebank met tl-balken liggen. En natuurlijk zijn ook de maten typisch Amerikaans.

 

Toen iedereen de korte broek verruilde voor een lange en Frank met succes zijn queeste naar het verloren kaartje had voltooid, maakten wij ons op voor de wedstrijd Houston Rockets – Detroit Pistons. Een kraker tussen de nummer 5 van het Westen en de nummer 1 van het Oosten. Doordat Houston aan de hand van de 2 meter 31 lange Chinees Yao Ming

al in het eerste kwart een 16-2 voorsprong nam, werd het nooit echt spannend. De Rockets wonnen met 91-85 in een kwalitatief goed duel. Een wedstrijd, die Mark voor het grootste gedeelte vanuit de auto bekeek. Onze vriend uit Wormer werd besmet door het virus dat Houston uitdraagt en gierde alsof het een lieve lust was. In Atlanta hopen we op betere tijden. De nacht wordt weer kort, want om 6 uur vertrekt het eerste vliegtuig naar de hoofdstad van Georgia. Galveston was schitterend, om over Houston maar te zwijgen.

 


Vrijdag 23 maart 2007, Atlanta. 

Jezus, dat was vroeg opstaan ! Welke idioot boekt er nu om 6.00 uur een vlucht van Houston naar Atlanta. Maar goed, de wekker ging dus om 4.15 uur en de eerste 3 (Suus, Wouter en Mark) konden vertrekken naar de luchthaven, waarna de rest een uurtje later volgde omdat zij een andere vlucht hadden. Alles liep zo alals gewoonlijk weer op rolletjes en het inchecken gebeurde dus gewoon een half uur voor tijd want waarom zouden we dat 2 uur van te voren doen ! In Atlanta stonden de 3 eerder genoemde personen ons al netjes op te wachten. Koffers werden in het hotel gedumpt, nadat Patrice hem effe kwijt was, en de metrorit naar Downtown kon beginnen. Een man of 7 deden de CNN tour, 2 gingen er winkelen en 2 naar Coca Cola. Wist je trouwens dat er ongeveer 20 verschillende smaken zijn? Op de vraag er een paar te noemen kwamen antwoorden als Regular, Light, Cherry allemaal goed natuurlijk, Frank dacht echter dat Bacardi-Cola ook een smaak was, “dream on”.   

Daarna naar de Philips Arena voor onze aller aller aller laatste wedstrijd deze vakantie en gelukkig werd dit een van de mooiste en spannendste potjes die we zagen, een perfecte afsluiter dus. Op bezoek kwamen de Portland Trailblazers en alleen al op basis van deze naam verdienden de gasten het om te winnen. Terwijk Frank zich uitvoerig liet informeren over de beste nightclubs door het vrouwelijk schoon kwamen de ploegen vlak voor tijd op 88-88 omdat ze beiden een schitterende 3 punter in huis hadden. Overtime dus. Ook deze laatste 5 minuten werden spannend en er waren verschillende vrije worpen en timeouts voor nodig om uiteindelijk de Trailblazers te laten winnen met 100-102. Gave pot met veel mooie dunks, 3-punters en een zeer goed spelende Stoudamire voor Atlanta maar de man van de wedstrijd werd Aldridge (Portland) met 27 punten en 14 rebounds. Na afloop gingen er nog 5 man stappen, 4 man Catannen (Richard mocht deze vakantie namelijk ook een keer winnen van ons) en 2 personen naar bed, 3x raden wie dat waren.  We gaan ons opmaken voor de vlucht terug naar Amsterdam morgen maar eerst nog lekker slapen, trusten.   

 


Zaterdag 24 maart 2007, Atlanta-Amsterdam. 

We zijn wakker. 17.30 uur Atlanta tijd gaan we vliegen, 8.00 uur landen we dan zondagmorgen op Schiphol.